Dat houdt in dat er cultureel weinig hoogstaands te vinden is en aangezien ik het me niet kan veroorloven vier maanden niet te werken wordt het concessies doen. Zo werk ik al jaren bij een stichting die kunstcursussen verzorgt voor vakantiegangers. En met veel plezier moet ik zeggen, want het is natuurlijk leuk om mensen te laten genieten van je kennis, alleen zou ik er zelf van m'n leven niet voor kiezen om te gaan kamperen en lig ik dus tegen mijn zin te kleumen in een bouwkeetje, op een bed waarvan je niet wilt weten wie er in gelegen heeft. ( Het resultaat daarvan: 48 mysterieuze bulten, een antibioticakuur en een tube cortisonenzalf...) Pies 's nachts in een boer'nvla emmertje omdat ik geen kilometer door nat gras wil klunen en draag overdag kleding waar ik me zodra ik van het terrein af ben in de bewoonde wereld ineens dood voor schaam. Mijn zangeressenhaar op half zeven, brandvlekken en ongewenste pigmentatie, kortom, een lijdensweg.
Het frappante is dat er honderden kunstenaars werken die hetzelfde lot beschoren is. Of ze nou door het jaar heen aan de beroemdste kunstacademies werken, boeken uitgeven, over de wereld reizen. Dus het gebodene is van ongekend hoog niveau en het is natuurlijk ook een prachtplek om connecties op te doen en leuke, gelijkgestemde zielen te ontmoeten ( tijdens feesten met veel drank ...). Maar uiteindelijk werk je met amateurs van heel verschillend allooi. Sommigen houden zich het hele jaar bezig met zingen op behoorlijk niveau, waarmee het dus heerlijk werken is, maar sommigen vragen na een half uur al of we nou eens 'lekker gaan zingen' of hebben een burn-out opgelopen en verwachten van jou dat jij er met therapeutisch oerbrullen een oplossing voor aandraagt. Anderen willen zich, na een jaar leiderschap in één of andere functie, onderdompelen en een anoniem deel van een groep weten. Tandartsen, advocaten, directeuren, maar ook huismoeders die er eindelijk even uit zijn, 's nachts het voordeel genietend van het duister en de toegankelijkheid van tentjes en caravans, waarbij het volgen van de cursussen uiteindelijk dus maar bijzaak is, onze goede bedoelingen ten spijt.
En nou zie ik net een reclamefilmpje op tv over een festival dat ik niet bij de naam kan noemen omdat mijn verhaal dan weer tegen mijn zin onder die noemer op google komt te staan...met alle gevolgen van dien.Maar in ieder geval een stel idioten, die met franjes aan hun kleren en gespreide armen door het bos lopen te huppelen. Dus nou vraag ik me langzamerhand af waar we toch mee bezig zijn in Nederland. Ik ben een stichting aan het oprichten, omdat je anders helemaal nergens subsidies kunt krijgen en dat houdt in dat er een doelstelling moet komen. Waarom is het in Nederland dan zo dat je altijd iets 'voor iedereen' moet willen doen om überhaupt mee te kunnen tellen? Wat is er mis met het maken van professionele kunst, met professionele kunstenaars, voor een publiek dat de zaak serieus neemt? Waarom moeten we uitvoeringen in tipi's geven, opera's op het strand, ondersteboven hangen aan een tak in een roze veloursgordijn en dat allemaal het liefst met gebruik van handpoppen?? Ik wil een concertzaal, een orkest, mijn vrienden die zich ook kapot hebben gestudeerd en thuis zitten te wachten, een flinke gage omdat ik tenslotte ontzettend veel investeer, en een publiek dat dit alles weet te waarderen. Maar met die doelstelling hoef je geen subsidies te verwachten, want we moeten en zullen allochtone vrouwen dwingen van onze cultuur te genieten, weerloze bejaarden in een bus gooien en die, wellicht tegen hun zin, vergasten op onze muziek, kinderen enthousiasmeren die, god verhoede, hopelijk niet zo enthousiast worden dat ze ervoor kiezen om dit beroep uit te gaan oefenen en daarbij qua niveau zo 'toegankelijk' mogelijk blijven.
Vakantie is voor mij dus voornamelijk een vakantie van mijn ambities. Als regelneef ( de vrouwelijke versie regelnicht suggereert weer een ander type) zit ik voor niets mijn email na te speuren op reacties van collegae of instanties, beluister ik ontelbare antwoordapparaten en tel ik de dagen totdat we ons allemaal weer normaal met ons werk bezig gaan houden. ( Een alternatieve oorzaak voor de bulten wellicht) Als bijna albino haat ik de zon en als overgewichtige haat ik het warme weer en de daarbij behorende, voor mij ongeschikte minikleding. Kortom, ik haat de zomer en kan pas weer ademen als het herfst is, letterlijk en figuurlijk. En het begint pas, dus de knop moet weer om, het tempo omlaag, het leven staat stil en ik lig weer met een groep onbekenden op een houten tentvloer om ze te leren ademhalen. Totdat ik dat zelf weer kan.
